Alledaags

Piet

Toen ik 50 werd en een feestje gaf, was ik zo druk met voorbereidingen, dat ik me niet realiseerde dat er ook cadeautjes kwamen. Waar je als kind niet kon wachten, was mijn grootste cadeau nu dat iedereen er zou zijn en dat we genoten. Dat was gelukt en ineens was het afgelopen en had ik (naast veel cadeaus) ook een stapeltje enveloppen met geld. En eigenlijk niets nodig. Wat een luxe. Een tijdje dacht ik diep na over iets blijvends, waar ik blij van zou worden. Het eind van het jaar naderde en ik wist het: een eigen Pietenpak! In al die jaren dat ik Piet was hoopte ik altijd maar dat de organisatie een lekker passend en mooi pak voor me had. Ik hou van de traditie en magie rondom Sinterklaas. Het moet een feest zijn voor de kinderen en een slecht passende pruik of afzakkende broek vind ik dan stomvervelend.

Ik schafte niet alleen het pak aan, maar ook alle opsmuk die voor mij het plaatje compleet maakt: handschoenen, kraag, grote veer met speld voor op de muts, schmink en een hysterische platinablonde megapruik. Want het hoge zwarte afro model van jaren eerder, die hoorde bij de vervlogen tijden dat we zwart waren. De hele handel gaat na gebruik in een rode opbergzak, die ik dan netjes op zolder hang voor het jaar erop.

Mijn Pietenhart maakte een sprongetje toen de aankondiging kwam dat Sinterklaas weer op mijn werk zou verschijnen. Een paar dagen vóór het feest, scharrelde ik de spulletjes weer bijeen en trok het pak even aan om niets aan het toeval over te laten. Keuzestress, want welke schoenen zou ik kiezen? In vol ornaat ging ik die avond door het huis en voelde ineens dat ik bekeken werd. Een jong stel met peuter op de arm stond enthousiast te zwaaien voor ons raam. Toen ik de voordeur opendeed verontschuldigde papa zich en zei dat ze ‘echt niet de hele tijd al stonden te  gluren’ maar verrast waren om ineens een ‘echte Piet’ te zien. Omdat ik met twee verschillende schoenen aan stond, kon ik gelijk om schoenadvies vragen. Nadat mama haar peuter en mij op de foto zette, namen we afscheid. Dit is de magie van Sinterklaastijd waar ik warm van word.

Op de ochtend van het feest ging de wekker om 10 over 6. Er zijn dagen dat ik minder enthousiast uit bed spring op dat tijdstip in het weekend. De personeelsvereniging was bij aankomst nog druk bezig met het versieren van de publiekshal. Het hele omkleedgedoe met Pieten en Sinterklaas, ik hou er zo van. De één heeft nog een kater, de ander mist een coltrui. De zeurpiet is weer niet blij met het toegewezen pak en ondertussen ontbreekt het aan spiegels. Bij hen natuurlijk, want in mijn tas zit alles. Ik deel schmink en veiligheidsspelden en iemand anders brengt koffie. De kachel staat op standje bejaardenhuis dus ik wacht nog even met mijn hete pruik. Ondertussen wordt Sints bovenlip voorzien van een lijmlaag waar hierna een hete föhn op wordt gezet (waarom?). Met brede elastieken wordt de baard op zijn hoofd gepositioneerd. De functie van Sinterklaas……ik heb diep respect.

Om half 10 stromen de collega-ouders binnen met hun kroost. Je ziet de kleintjes verschieten als ze op het plein (ver vóór de ingang) ons Pieten naar ze zien zwaaien. Van slaperige oogjes onder vilten Sint-mutsen tot complete Pietenpakjes, wat een genot om dat te zien. De één klemt zijn knuffel stevig vast, de ander laat mama niet los als wij eraan komen. Terughoudendheid is dan geboden, we willen natuurlijk niemand laten schrikken of bang maken. Een meisje dat ik nu voor het 4e jaar al zie, is groot geworden. In het begin dook ze weg als ik naar haar zwaaide. Het jaar erop was ze niet meer bang. In jaar 3 wilde ze met me dansen. Nu vloog ze naar me toe, drukte haar gezicht tegen me aan in een stevige omhelzing. Wat enorm lief.

Sinterklaas komt aan in een brandweerauto met loeiende sirenes. Zijn stoel is kwijt want die had de loco-burgemeester even geleend omdat hij er zo graag even in wilde zitten. De directeur zet nog een liedje in en ondertussen worden er spelletjes gedaan, kleurplaten ingekleurd en vooral heeeel veel snoep en pepernoten gegeten. Als ik aan de tafel met kleurplaten ga zitten kruipt er een meisje bij me op schoot. Een papa loopt ondertussen geïrriteerd weg met zijn uk, met de boodschap dat ze al vijf handen pepernoten op heeft en ze straks vast gaat spugen. Als ik hem even later chips met haar zie pakken, ben ik opgelucht dat het allemaal waarschijnlijk wel meevalt. Als alle cadeautjes zijn uitgedeeld is het echt voorbij. Een halfuurtje eerder waren de kleinsten al een beetje ingestort. Wangetjes werden steeds roder en hier en daar klonk gesnik. Iedereen wordt uitgezwaaid, de personeelsvereniging maakt de hal weer toonbaar en de Sint vertrekt naar boven met de Pieten waar we uit het zicht kunnen verkleden en afschminken. Nou ja, zij dan, want mijn lief haalt mij op en neemt me mee naar haar werk om de bewoners te verrassen.

In de stichting wonen mensen met een beperking en vooraf is geïnformeerd of ons bezoek op prijs wordt gesteld. Gelukkig zijn we meer dan welkom dus hebben we niet voor niets 35 zakjes strooigoed in elkaar geknutseld de dag ervoor. Je kunt natuurlijk niet met lege handen binnenvallen. Als we binnenkomen zitten een aantal van hen al een tijd met smart op ons te wachten. Op de tv zijn Sinterklaasliedjes en we worden zelfs toegezongen. Ik word er een beetje verlegen van. De volwassen bewoners reageren niet anders als de kindjes van die ochtend. Sommige blij, anderen een beetje bang en bij weer anderen gaat het totaal langs ze heen dat ik er ben. Het zakje snoep pakt gelukkig iedereen aan en wordt direct genuttigd. Een enkeling komt naar me toe met een heel verhaal, aan anderen word ik voorgesteld. Of ik iemands kamer wil zien? Tuurlijk. Trots laat de dame mij haar kamertje zien, bomvol knuffels. Ze geeft me er eentje die ik mag houden. De enorme verlichte kerstboom heeft ze zelf versierd. Dat dacht ik al te zien.

Omdat ik zelf niet werk met deze doelgroep vind ik het ook altijd een beetje spannend. Reacties kunnen soms onverwachts zijn dus ik zorg ervoor dat mijn lief niet van mijn zijde wijkt. Dat mijn gevoel totaal niet nodig was bleek maar weer. Iedereen wilde met me op de foto. Een meneer bleef me gebiologeerd aankijken en vroeg of dit mijn eigen haar was. Hij vond me mooi. Zijn haar was geverfd vertelde hij en  bood me een sigaartje aan. Hij vond het lastig om lachend op de foto te gaan want zijn gebit was zo slecht. Ik liet hem zien hoe je ook met dichte mond kon lachen. Iemand anders vroeg wanneer ik weer naar Spanje ging en weer iemand anders greep 2x mijn hand vast voor het fotomoment. Na afloop werden we hartverwarmend uitgezwaaid en konden we huiswaarts.

Nou ja, gaan we nu al naar huis? Informeerde mijn lief. ‘Zullen we nog ergens heengaan?’ Zo reden we door om vriendin Els in Amsterdam te bezoeken. Zo fijn dat ze thuis was en de mooiste dierbare foto van de dag is toch wel die van ons samen. Als allerlaatste nog een bliksembezoek aan de kleindochters van mijn broer. De jongste van één blijf mij blij maar gebiologeerd aankijken. De oudste van net 5 vond het wel erg spannend. Sinterklaastijd is heftig voor kleintjes.

De laatste zakjes strooigoed zijn naar de kinderen in de straat gegaan. Die avond hing ik heerlijk voldaan onderuit op de bank. Mijn lief informeerde of ik ergens pijn had. Ja, in mijn kaken van het lachen de hele dag. En wat het allerleukste is? Van de week is er weer een Sinterklaasfeest. Maar dan bij mijn oude werkgever. Er komen 120 kinderen en ook mijn lief is dan Piet. Ik kan niet wachten.