Ons kind is geslaagd voor zijn rijbewijs en wij zijn trots. Nu lekker meters maken en leren in de praktijk. We hadden gewinkeld in De Arena en mijn lief vond dat een mooi moment om ons kind terug naar huis te laten rijden. Van Amsterdam naar Zaandam tijdens de spits. Ik kroop achterin, in de hoop wat minder mee te krijgen. Natuurlijk ging alles goed, maar wat maakte hij krappe bochten en voegde soms rakelings in. Hij vond het spannend, mijn lief bleef ogenschijnlijk rustig en gaf zachte instructies. Ik deed alsof ik relaxed was maar zat met klamme billen.
We merken ook hoe anders dingen gaan dan in onze tijd. De hellingproef heeft hij bijvoorbeeld niet geleerd. Nee, want in moderne auto’s zit gewoon een Auto Hold, die ervoor zorgt dat hij vanzelf op de rem staat wanneer je stopt op een helling. Maar mijn oude bakkie is niet modern. Ons kind kwam daar ook achter, want toen hij op de brug moest wachten omdat deze openging, hoopte hij dat er niemand achter hem zou komen te staan. Dit gebeurde natuurlijk wel. Of het nou misging met een poging tot hellingproef of dat hij deze nou helemaal niet deed weet ik niet. Maar hij rolde bij het optrekken in elk geval achteruit tegen zijn achterligger. Enigszins opgelucht kwam hij thuis omdat alleen meneers kentekenplaat maar beschadigd was. Nee, hij had geen schadeformulier ingevuld. Meneer zou hem een tikkie sturen voor de schade. Mijn beren schoten de weg alweer op en ik vroeg hem wat hij zou doen als dat tikkie bijvoorbeeld €400,- zou bedragen? ‘Nee mam, het was echt een hele aardige vent, dat doet hij niet!’ Had ik maar een fractie van zijn optimisme en vertrouwen. Na een paar dagen betaalde hij inderdaad ongeveer €30,- voor een nieuwe kentekenplaat. Moeders haalde opgelucht adem.
Inparkeren is wel geleerd, maar natuurlijk nog niet zo vaak gedaan. Ik gaf de tip om dit te oefenen, maar alleen als hij zich er prettig bij zou voelen. Als je twijfelt, zoek dan gewoon een ander plekje? ‘Mam kun je even komen?’ vroeg hij terwijl hij me belde. Op de vraag waar hij was bleek dit op de parkeerplaats bij ons om de hoek te zijn. Hij had geprobeerd in te parkeren maar stond nu zo krap tegen de auto naast hem, dat hij niet meer voor- of achteruit durfde te steken. Nee, hij had hem niet geraakt. Gelukkig. Door de passagiersdeur kon ik erin en hij eruit. Ik kon ‘m goed zetten en was blij dat er geen schade was.
Wat deed hij het prima, tufte naar de sportschool, pikte vrienden op en genoot van zijn vrijheid. Op een zaterdag scharrelde ik wat in de tuin toen mijn lief belde vanaf haar werk. Waarom ik niet opnam? Ons kind had een aanrijding gehad en kon mij niet bereiken! Hij zou oké zijn. De angst sloeg me om het hart en zag inderdaad een gemiste oproep. De wildste scenario’s vlogen door mijn hoofd. Ik maande mezelf tot kalmte. Effe rustig blijven nu. Hij heeft zijn andere moeder al gesproken maar ik wil hem wel laten weten dat ik er voor hem ben. Natuurlijk wil ik ook weten wat er gebeurd is en of alles en iedereen nog heel is! Ik besluit hem te appen, mijn vragenvuur komt later wel. Met excuus dat ik zijn oproep gemist heb en vraag of alles goed is?
Binnen een minuut belt hij terug: iemand heeft tegen onze auto aangereden bij het inparkeren. Niemand heeft letsel. Op aanwijzing van mijn lief is hij nu een schadeformulier aan het invullen maar hoe werkt dat? Wat moet waar en moet echt alles worden opgeschreven? Zijn irritatie is voelbaar. Hoe heet onze verzekeraar, wat is ons polisnummer en oh ja, hij heeft nog maar 2% batterij op zijn mobiel. Top. Ik vertel rustig wat hij moet doen. Hij appt me een foto van de schade. Ik kan het niet goed zien. Het lijkt wel op de plek die er al zat toen we ‘m kochten? Later belt hij nog een keer en geeft aan naar huis te komen.
Wat ben ik blij dat ik hem zie en dat hij nog heel is. De aanrijding gebeurde toen hij nog in de sportschool was. Maar mensen hadden het gezien en de veroorzaker had keurig een briefje onder onze ruitenwisser gedaan. Ons kind trof de man, het briefje en de getuigen toen hij naar huis wilde gaan. Bij het zien van het ingevulde formulier én het meegenomen briefje vertel ik ons kind hoe trots ik op hem ben. Ondanks dat hij zich weinig tijd gunde, heeft hij alles keurig geregeld. Nu moet hij werken.
Ik loop naar buiten en bekijk de schade. Toen wij dit autootje kochten, zat er boven het rechterachterwiel een kleine beschadiging. Ik zag het toen pas toen we ermee thuiskwamen. Het kon me niet zoveel schelen, het was ‘aangepikt’ met verf (en zou dus niet roesten). Het autootje was verder knap. Hoe is het mogelijk dat hij nu precies op dezelfde plek geraakt is. Het oude plekje was ongeveer 8 cm breed, nu zie je dat hij geschampt is over een kleine 80 cm lang. Wist ons kind dat op deze plek al een schadeplekje zat? Dacht de veroorzaker dat hij ook die ‘aangepikte’ plek veroorzaakt had? Hoe gaat dit verzekeringstechnisch? De veroorzaker heeft schuld bekend. Maar is ons bakkie het nog wel waard om hersteld te worden? Is de schade niet duurder dan de dagwaarde? ‘Verzekeringswerk’ wordt er altijd luchtig opgemerkt. Ik was er (zoals altijd) niet gerust op.
Mijn lief nam contact op met onze verzekeringsmaatschappij en liet me een paar dagen later weten dat we ons autootje naar het schadeherstelbedrijf konden brengen. Ze gaan het repareren én we krijgen een leenauto. Ook daarin tuft ons kind vrolijk rond. Twee werkdagen later krijgen we al telefoon dat de reparatie klaar is. Ik weet niet wat ik zie: op de plek waar eerder twee schades waren is het nu fonkelend strak zwart. Alsof er nooit iets gebeurd is. Wauw. Maar dat ons kind (en de veroorzaker) niets mankeerden na de aanrijding, dat was toch wel het grootste cadeau. Dan weet je ineens weer wat belangrijk is.