Op de 2e dag van onze midweek waren we alweer bijtijds op pad. Het programmaboekje was geïnspecteerd en we togen richting het naastgelegen dorp Buren. Overal waar iets te zien was gingen we binnen. We lunchten bij een lekkere bakker en namen taartjes mee voor ‘thuis’. Na een dag fietsen in de snijdende wind, hadden we geen zin om er die avond nog op uit te gaan. Bij de viswinkel kochten we lekkers voor het avondeten. Na het gebakje bij de warme kachel viel ik om van de slaap en lagen we er vroeg in.
De 3e dag beloofde enerverend te worden. Niet alleen was de rondvlucht geboekt om 12.00 uur, maar we wilden ook doorfietsen naar de vuurtoren en het paardengraf in Hollum. De koffie, die ik nu wat sterker gezet had, was nog smeriger dan gister. Hoe kon dit nou? Bij de laatste slok kwam ik erachter: Judith had in één kopje al een schepje suiker gedaan. Laat ik die nou net gepakt hebben. Gatverdamme.
Om 10.30 zaten we op de fietsen richting vliegveld. De lucht brak langzaam open, het zonnetje kwam door en we hadden wind mee. Genieten geblazen. Veel te vroeg arriveerden we in Ballum waar de luchtverkeersleiding onze piloot belde om te zeggen dat ze eerder kon komen. Het bleek een enthousiaste vrouw te zijn die direct door mijn moeder werd ondervraagd. Gelukkig deed ze dit werk al 27 jaar en ik zag dat ze stiekem opgelucht was. Vooraf hadden we voorpret over dat het misschien een net geslaagde bink was zonder ervaring. Of een ouwe met heel veel ervaring maar bloedchagrijnig. Henriette had er zin in en bleek een zeilboot te hebben. Ze zat geramd bij moeders.
Het propellervliegtuigje leek zo uit een stripverhaal van Kuifje te zijn gevlogen. We keken onze ogen uit in het piepkleine retro-interieur. De koptelefoons gingen op en microfoontjes werden getest, deurtjes netjes afgesloten en de motor gestart. Hobbelend door het grasveld verwachtten we op een startbaan te komen, maar dit bleek de startbaan al te zijn. Door de koptelefoons viel het geluid van de motor weg waardoor het ineens heerlijk rustig was. We zagen het eiland kleiner worden onder ons en de zon scheen op het drooggevallen Wad. Brede witte stranden, de vakverdeling van het landschap en het zicht op de dorpjes onder ons, het was prachtig. We vlogen over de haven en zagen zeehonden op de zandbanken. Na een halfuur waren we rondom geweest en landden we weer zachtjes op het knollenveld. Moeders was zó enthousiast dat ze de pilote een grote omhelzing gaf bij het afscheid. Wat een geweldige ervaring was dit.
Met de wind in onze rug waren we binnen no-time in Hollum. De routeplanner bracht ons naar het graf van de 8 paarden die in 1979 omgekomen zijn tijdens een reddingsactie met de reddingsboot. We stonden even stil bij het stukje geschiedenis. Tijdens de actie kwam de bootwagen in een geul terecht en konden de paarden niet op tijd worden losgekoppeld. Door de sterke stroming zijn ze alle 8 het diepe water ingetrokken en verdronken. Mooi dat deze tragedie, na al die jaren, nog steeds levend gehouden wordt op het eiland.
Het zonnetje ging ondertussen langzaam onder. Ondanks de snijdende wind liepen we het duin over en kwamen op het strand. Wauw, het was er uitgestorven en prachtig. Na een korte wandeling realiseerden we ons dat we, als we voor donker terug wilden zijn, nu echt wel terug moesten. Op de fiets van Hollum naar Nes was een uur, gaf de routeplanner aan. Dat werd doortrappen. Het soepele trappen van de heenweg was nu andere koek omdat we de wind pal tegen hadden. Ondanks ferme krachtsinspanning leken we wel stil te staan. Met handschoenen, sjaal en muts tot over mijn oren sneed de gierende wind in mijn gezicht. Het viel me al eerder op dat wij op het eiland de enigen waren zonder elektrische fietsen. De familie Van Viegen is graag sportief. Links en rechts werden we ingehaald en tegemoet gekomen door zachtjes trappende senioren die met een noodgang voorbij gingen. Onderweg toch een paar keer afgestapt om snotneuzen te snuiten, uit te puffen en het Wad met ondergaande zon op de foto te zetten.
Het was bijna donker toen we Nes binnenreden. De Chinees waar we wat eten wilden halen bleek gesloten te zijn. Bijzonder dat, ondanks de drukbezochte kunstmaand, zoveel winkels en horecagelegenheden gewoon dicht bleven. Doorgereden naar de Jumbo waar we stokbrood met smeersels haalden. En een doos tompoezen. Moe, voldaan en rozig is het die avond weer niet laat geworden.
Op de 4e dag bekeken we alle kunstlocaties die we nog niet gezien hadden. Van betoverend mooi tot wanstaltig lelijk en al het gefröbel ertussenin. Natuurlijk scoorden we souvenirs en ik een paar nieuwe handschoenen. Uit mijn oude piepte ineens mijn duim en dat was met deze temperaturen geen feest. In een schuurtje met absurde breisels (in diarreekleur), klonk wel wonderschone muziek. Het bleek een mevrouw op een harp. Echt een verrassing tussen al dat lelijks.
De laatste ochtend waren we alweer vroeg uit de veren. Voor de laatste keer ontbeten we aan ons gezellig gedekte tafeltje. Samen weer de make-up erop gedaan met hulp van de grote rieten wandspiegel. Ook hier ontwikkel je, zelfs na 4 dagen, weer rituelen. Zelfs de koffie begon enigszins te smaken. De laatste spullen gingen in de koffer waarna we ze weer achterop de fietsen bonden. Judith nam afscheid van de eigenaresse (in het aangrenzende woonhuis) en leverde de sleutel bij haar in.
Bij het kopen van de retourtjes voor de boot, had ik de terugreis om 12 uur besteld. Geen enkel punt volgens Judith dat we eerder waren. Er werd nooit gecontroleerd op de terugreis, dus we konden gewoon een boot eerder terug nemen. Haar kaartje kon ze overigens niet meer vinden. Ik drong nog aan om even goed te zoeken (wij gooien nooit iets weg) maar dit was volgens haar absoluut niet nodig. Ik stopte met zeuren. Per slot van rekening kwam zij hier al jaren en wist misschien wel hoe het werkte.
Ondanks dat de wind nog steeds snijdend om onze hoofden gierde, was het nog steeds prachtig weer. Een strakblauwe wolkeloze lucht. We laafden ons in het zonnetje terwijl we wachtten bij de veerboot. Dat ik overal bordjes zag hangen met ‘houdt uw kaartje bij de hand’ hield ik maar voor me. Toen ik mijn moeder wees op een controleur die onze kant op kwam, dacht ze dat ik haar in de maling nam. Braaf toonde ik mijn kaartje en gaf mijn moeder toe dat ze die van haar niet meer kon vinden maar dat ze ‘hier eerdere jaren nooit gecontroleerd werd’. Godzijdank kon ik nog wel mijn betaalbewijs laten zien waar het bedrag voor 2 personen met fiets opstonden. Ook was ik best opgelucht dat hij ons niet weigerde omdat we een boot te vroeg waren. Moeders maakte zich trouwens nergens druk om.
Aan het tafeltje bij het raam vergaapten we ons weer aan het mooie Wad, de gekke stroming en de meeuwen die zo dichtbij bleven vliegen. Tijdens de koffie vond ze haar entreebewijs in een vakje van haar tas. Ik dwaalde ondertussen een beetje af. Om ons heen weer allemaal grijze koppies waar wij prima tussen pasten. Aan het tafeltje naast ons zat een stokoud dametje met bijpassende meneer. Ik ving hun liefdevolle blikken naar elkaar op. Toen we opstonden omdat we aangemeerd waren, zag ik dat ze elkaar omhelsden en kusten. Waarom voelde ik nu ineens zo’n enorm brok in mijn keel? Ik keek snel naar buiten en realiseerde me wat een heerlijke dagen we hadden gehad. Maar de wetenschap dat mijn ouders dit niet meer samen konden doen, kwam ineens binnen.
Gelukkig was er geen tijd om hierin te blijven hangen, want we konden de auto niet meer vinden op het volle parkeerdek. Bij aankomst allebei niet opgelet waar we stonden. Ik fietste inmiddels zoekend met mijn koffer aan mijn hand, want die was van mijn bagagedrager gedonderd en kreeg ik er niet meer op. Toen we, aangekomen bij de auto, na een kwartier klungelen nog steeds de fietsen niet in elkaar hadden zoals het hoorde, gaven we het op. Onder het motto ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’ reed moeders ons weer naar Zaandam.