Gedachteloos krab ik op mijn rug maar haak met mijn nagel achter een ding dat er eerder niet zat. Het is ruw, hard, zit vast en steekt uit. In de spiegel zie ik een soort heksenwrat die voelt als een stuk schuurpapier, van het grofste soort. Waarom krijg je dat soort dingen als je ouder wordt? Eerder zat het er niet. Ik hoor je denken ‘als dat alles is’…… maar ik hou er niet van. Natuurlijk vergat ik het weer snel maar toen ik een paar weken later nogmaals krabde, zat er bloed aan mijn shirt. Geïrriteerd besloot ik dat het kreng eraf moest. In elk geval wilde ik dat ernaar gekeken werd om uit te sluiten dat het iets ergers zou zijn.
Onze huisarts is een bijzonder fijne kerel maar altijd druk. Als je belt voor een afspraak duurt het minimaal anderhalve week voordat je terecht kunt, en dan moet je blij zijn dat hij geen vakantie of cursus heeft. Ook is hijzelf wel eens ziek. Toen het eens echt lang duurde, kon ik het niet laten om hém te vragen hoe het met hem ging en oprecht bezorgd informeerde of het wel goed kwam. Ook deze keer moest ik even wachten waarna de afspraak ook nog werd verzet. Nee, natuurlijk vond ik dat niet erg. Als je op het afgesproken tijdstip in de wachtkamer zit, wacht je altijd nog minimaal een halfuur omdat hij altijd uitloopt of is weggeroepen voor een spoedgeval. Ooit begon ik na een uur zo te balen, maar dat veranderde snel toen ik werd binnengeroepen. Hij verontschuldigde zich omdat hij was weggeroepen voor een zelfdoding. Dan schaam ik me bijna dat ik kom voor een wrat. Als je eenmaal bij hem binnen bent, komt het altijd goed. Hij neemt de tijd, zegt altijd dat het goed is dat je komt en doet nooit moeilijk over voorschrijven van medicijnen of doorverwijzingen.
Ook deze keer duurde het wachten weer lang. Ik hoorde een meneer verderop vragen: ‘hoe laat afspraak?’ Toen ik niemand hoorde antwoorden keek ik opzij en begreep dat hij het tegen mij had. Ik antwoordde ‘om twee uur, en u?’ Hij was om kwart over twee ingeroosterd. Het was inmiddels haast half drie. Ik moest er een beetje om lachen en zei hem dat het hier meestal wel wat uitliep. Toen de deur openzwaaide en ik begroet werd door onze dokter, hoopte ik niet dat hij mijn opmerking gehoord had. Als dat wel zo was, liet hij dat in elk geval niet merken.
Mijn wrat werd uitvoerig bestudeerd met een vergrootglas en direct van een ingewikkelde naam voorzien. Een Verruca seborrhoica! Nee, hoor, ik hoefde me geen zorgen te maken over dit oppervlakkige ding. Niets ernstigs, maar als ik wilde kon hij het wel even weghalen? Nu? ‘Ja, hoor, ik vind dat soort dingetjes wel leuk om te doen’. Nou, ik zou het ook wel leuk vinden als u dat direct kunt doen! Opgewekt scharrelde hij wat attributen bij elkaar en vertelde enthousiast over de opleiding ‘kleine medische ingrepen’ die hij ooit had behaald. Hij had er duidelijk zin in en ik ook, weg ermee!
Op mijn zij op de behandelbank werd het ding ontsmet en bevroren. ‘Het kan wel even raar voelen en klinken hoor, het brandt en knettert een beetje’. Het hele klusje was denk ik binnen twee minuten geklaard. Drie keer schrapen en het was eraf. ‘Wil je het zien?’ Op een gaasje lag een piepklein stukje roze huid. ‘Je bent weer een stukje mooier geworden’ sloot hij af. We schudden elkaar de hand ‘en een gram lichter’ voegde ik er nog aan toe.
Opgewekt fiets ik naar huis. Blij dat er niets aan de hand is en het ding eraf is. De andere mensen in de wachtkamer hoefden uiteindelijk niet eens langer te wachten dan ik. Mijn dokter en ik hadden onverwachts een leuke middag.