Aan mijn moeders kant van de familie is iedereen groot. Grote lijven, grote handen, voeten en neuzen. Vooral dat laatste is stom. Aan die van mezelf heb ik altijd een hekel gehad. Hij is enorm functioneel, hij doet het echt prima maar ik had graag één keer wat meer achteraan gestaan tijdens een uitdeelmoment. Qua stabiliteit is het hebben van grote voeten best oké want ik val niet snel om. Maar een beetje leuk schoentje…
Waarom is iedereen altijd alles kwijt? Waarom is iedereen zo makkelijk? Waarom ben ik niet zo? Ik wordt er horendol van. Nee, onze heer des huizes heeft geen idee waar zijn andere handschoen is. ‘Die ligt vast wel ergens’. Ja, vast wel. Maar niet in of om ons huis. En het is ijskoud buiten en morgen moet je weer naar school. Tuurlijk kan ik het zo laten, maar dat gaat me aan mijn hart. Je…
Er zijn van die dingen waar je niet zonder wil. Dus daar pas je goed op. En die laat je zelfs onderhouden. Je auto bijvoorbeeld of de cv-ketel. Bloedirritant als die er onverwachts mee zouden stoppen. Onze koffieautomaat is ook zo’n ding. Daar komt lekkere koffie uit en die mag er niet mee stoppen. Want zodra wij onze ogen open doen verheugen wij ons op het eerste bakkie. Ik kan me mijn eerste Senseo nog…
Het is een onderwerp dat je niet direct aansnijdt. Ik heb er eigenlijk ook geen behoefte aan om de verhalen van anderen aan te horen. Waarom begin je er zelf dan over, zou je je afvragen. Dat komt, ik ben er eigenlijk best een beetje trots op; ik kan heel snel poepen. Maar waarom is dit zo’n gênant onderwerp? Iedereen doet het maar niemand heeft het erover. Van vreemden en vage kennissen hoef ik er…