Het is 06.00 uur als ik me, vanuit het badkamerraam, vergaap aan een prachtige witte wereld. Het heeft gesneeuwd! Maar het is een gewone werkdag dus schiet gelijk de vraag in mijn hoofd ‘zou de trein wel gaan?’ De NS-app zegt me doodleuk dat alle treinen in ons land sowieso de hele ochtend niet rijden. Storingen, bevroren wissels en iets met bovenleidingen. Top. Mijn autootje is inmiddels al 3x naar de garage geweest voor dezelfde storing, die nu trouwens even weg is. Maar ik vertrouw ‘m onderhand voor geen cent meer. Reparatie nummer vier staat pas over twee weken gepland. De garage heeft het druk met winterbanden, accu’s en ander winters ongemak. Nou ja, al deed hij het wel, ik ga voor geen prijs achter het stuur op het glibberige dijkje waaraan wij wonen. Er is gestrooid, de snelwegen zijn prima, maar voordat je daar bent en als je er weer af moet….. ik neem liever geen risico.
Ik app vriendin en collega Natas. Hoe gaat zij naar werk? In de app van 9292 lees ik dat er wel een bus gaat, maar vanuit Koog aan de Zaan. Ik ken de halte ‘Willem Alexanderbrug’ niet, maar het is iets verder dan station Kogerveld waar ik normaal op de trein stap. Ernaartoe lopen duurt 21 minuten. Om op tijd op mijn werk te komen, moet ik die van 06.55 uur hebben. Maar ik ben nog niet aangekleed, moet de honden nog uitlaten en ernaartoe lopen. Die ga ik niet halen. Natas appt terug dat ze gekke Henkie niet is en geen uur in een bus gaat zitten. Deze stoere chick pakt gewoon de auto, of ze me op moet komen halen? Echt niet. Omdat ik het levensgevaarlijk vind, ga ik haar niet vragen om extra risico te nemen. We wensen elkaar sterkte met de reis. Eerst naar beneden en dan bedenken wat te doen. In een dienstverlenend beroep is thuiswerken helaas geen optie. Als mijn lief wakker zou zijn, weet ik zeker dat ze zou zeggen ‘ga nog even naar bed en bel je baas dat je niet komt, dit is toch overmacht?’ Mijn plichtsgevoel wint het.
Het is zó donker in de gang, dat ik bij uitzondering daar het licht aandoe als ik de honden heb uitgelaten. En dat is geluk bij een ongeluk, want het blijkt dat er eentje heeft gespuugd. Op drie plaatsen. Zucht. Eerst schoonmaken, dan kijken hoe ik op mijn werk kom. De bus die ik gemist heb komt om 07.55 uur weer. Wat komen die sneeuwschoenen (die ik toevallig vorige week gekocht heb) nu goed van pas! Ik pak me stevig in voor de tocht: muts, sjaal, handschoenen en rugtasje. Voor de zekerheid maar geen koffie gedronken voor vertrek. Het kan wel eens een tijdje duren voordat ik weer ergens kan plassen.
Toegegeven: ik genoot van de stevige wandeling naar de brug in kwestie. Omdat die halte wel zo heet maar ik wist dat er geen halte was, gokte ik op de straat links om de hoek. Nog een paar honderd meter verderop was inderdaad een bushalte. Op de paal met (weg gesneeuwde) info zat een knop. Een vriendelijke damesstem meldde me dat buslijn 67 ongeveer 25 minuten vertraging had. Ik was al blij dat ie ging en ijsbeerde maar een beetje heen en weer om warm te blijven. Wat was het heerlijk om ineens het buurtbusje te zien aankomen. Omdat hij al flink vol zat, waren alle ramen beslagen. Maar ik kon nog zitten en hoopte nu een beetje warm te worden.
Wat schept chaos toch altijd een band. Iedereen was gezellig en hulpvaardig. Ik weet niet of de buschauffeur de ramen wilde laten drogen of dat het klamme zweet op zijn rug stond, maar zijn raam stond open. Ondertussen tufte hij pittig door over de spierwitte wegen. De gang zat er lekker in. Bij elke drempel die we overgingen, vlogen we gezamenlijk de lucht in. Echt relaxed zitten deed ik niet, want ik wachtte onbewust op het moment dat we zouden wegglijden, slippen of vast kwamen te zitten. Ik vroeg niet of het raam dicht mocht maar wurmde mijn handen onder mijn bovenbenen. Omdat alle ramen zo potdicht zaten met condens, merkte ik dat ik een klein beetje wagenziek werd. Met mijn handschoen droogde ik af en toe het raam en dat hielp gelukkig.
De tocht was lang maar gezellig. Vanaf Koog aan de Zaan over de Guisweg en langs de Beeldentuin in Zaandijk. Plein 13 en het station van Wormerveer. Ik voelde me toerist in eigen buurt. Het raadhuis van Wormer, restaurant Mario in Neck en over het Jisperdijkje. Het infobord gaf aan dat er een halte was op nummer drie en nummer 6. Dat leek me sterk maar bleek te kloppen (de dijk was ellelang). Ondertussen kwam de zon op en wat was het buiten mooi! Het spierwitte landschap gleed melancholisch voorbij. Bevroren slootjes en wuivende witte rietkragen, het was prachtig! Dat dit busje inmiddels ook flinke vertraging had opgelopen deed me niets. Regelmatig moesten we wachten omdat iemand dwars op de weg stond of ergens een klein verkeerschaosje was. Maar niemand botste, wij gleden niet weg en iedereen wenste elkaar sterkte en een mooie dag bij het uitstappen. Een oudere meneer verderop knikte met zijn hoofd naar de jongen voor me. Die was in slaap gevallen. Via Wijdewormer eindigden we uiteindelijk op het Tramplein in Purmerend. Nog maar ongeveer twee kilometer lopen naar kantoor. Inmiddels moest ik heel nodig plassen.
Vijf kwartier te laat kwam ik uiteindelijk aan op mijn werk. De meeste collega’s wonen in de buurt, dus iedereen was er gewoon. Natas was ook zonder brokken aangekomen gelukkig. De dag erna was ik voorbereid en eerder opgestaan. Tot grote vreugde zag ik dat de treinen weer reden! Wat kun je blij zijn met zoiets normaals. Nou ja, vanaf volgende week zal de sneeuw verdwenen zijn maar vindt er groot onderhoud plaats waardoor er 10 dagen geen treinen rijden tussen Amsterdam en Enkhuizen. De NS zet dan bussen in. Ik verwacht grote exemplaren want er moeten natuurlijk veel meer mensen mee. Vandaag duurde het allemaal veel te lang, maar de tocht met het buurtbusje was eigenlijk ontzettend leuk!