Ik haat de bouwmarkt. Nou, nou, zou je denken, wat een harde woorden. En dat snap ik, is ook zo maar ik kan het uitleggen. De meeste mensen gaan naar de bouwmarkt om leuke spullen te kopen. Een nieuwe ventilator, een gezellig toilet garnituurtje omdat het oude nog wel netjes is maar gedateerd. Een nieuwe spiegel voor in de gang, een emmer latex om de boel eens lekker op te frissen of een smaakvolle lamp…
Ik hou het er maar op dat het komt omdat mijn ouders in de oorlog zijn geboren. Zij zijn opgegroeid in een tijd dat er niets was. Het gebrek aan geld en spullen zorgt ervoor dat je, als je iets wil, vindingrijk moet zijn. Om van niets iets te maken is de truc. Mijn grootouders konden dat ook. Noodgedwongen natuurlijk, maar toch. Ook in de jaren vijftig werd Sinterklaas en je verjaardag gevierd, ook al…
Omdat je nergens meer bent zonder internet doe ik dapper mee. Zolang alles geïnstalleerd en werkend is, kan ik me redelijk redden. Mijn lief is onbewust mede geselecteerd op handigheid, dus als ik weer een vastlopertje heb, weet ik aan welke bel ik kan trekken. Zonder lief ben ik nergens in deze. Want als iets niet doet wat ik wil, heb ik geen geduld en is het resultaat dat ik het bijltje erbij neergooi. Maar…
Als kleutertje deed ik het al graag. Bloemen plukken. Toen voor mijn moeder, nu voor mezelf. Het is een suffe gewoonte waar ik maar niet vanaf kom. Toen ik klein was, was het geen punt. Als we in de weekenden ergens waren met de boot, was ik steevast op jacht naar bloemen. Want die vond mijn moeder altijd mooi. En er werd ook altijd een vaas voor gezocht. Ook op de boot waar geen vazen…