Na de wereldreis met de buurtbus door de sneeuw, heeft zich deze week het volgende ongemak aangediend: tien dagen lang rijden er geen treinen tussen Amsterdam en Enkhuizen. Dus ook niet tussen Zaandam Kogerveld en Purmerend, die ik moet hebben om op mijn werk te komen. Maar, stelt de NS ons al wekenlang via allerlei aankondigingen gerust; er worden bussen ingezet als vervangend vervoer. Mogelijk ‘kan de reis een kwartiertje langer duren’. Nou, dat klinkt…
Het is 06.00 uur als ik me, vanuit het badkamerraam, vergaap aan een prachtige witte wereld. Het heeft gesneeuwd! Maar het is een gewone werkdag dus schiet gelijk de vraag in mijn hoofd ‘zou de trein wel gaan?’ De NS-app zegt me doodleuk dat alle treinen in ons land sowieso de hele ochtend niet rijden. Storingen, bevroren wissels en iets met bovenleidingen. Top. Mijn autootje is inmiddels al 3x naar de garage geweest voor dezelfde…
Het was 30 oktober en ik zie op onze kalender dat het de geboortedag is van mijn oma Co. Honderdvijf zou ze geworden zijn als ze nog geleefd had. Een dag later valt mijn oog op een prachtig gedicht van Toon Hermans. Zo mooi dat het me even naar de strot vliegt. Oma was zo dol op Toon, en ik ook. Oma was van het type niet lullen maar poetsen en had het hart op…
Het was nog voor negenen die zomerochtend en al bloedheet buiten. Ik liep met de honden langs het zinderende asfalt van de Hemmes, het schiereiland bij ons aan de overkant. Normaal kan ik lekker het veld op, maar dat was nu in gebruik door een bouwbedrijf. In de buurt worden honderden huizen gebouwd waarbij geen plaats is voor tijdelijke opslag van materiaal. Het veld van de Hemmes staat nu vol met wegafzettingen, pallets stenen, bergen…